Anaga-gebergte

Gisterenavond zijn we nagenoeg onder de kathedraal gaan eten. Opnieuw bij een typische Spaanse bodega, met een alleraardigste bediening. We hebben haar dan ook maar ons menu laten samenstellen. Nou, dat heeft ze goed gedaan!

We begonnen om te delen met een klein stokbroodje met gerookte sardine, ansjovis en geroosterde paprika erop… fantastisch! Vervolgens een carpaccio van rauwe champignons met een beetje truffel, walnoten, kappertjes, Manchego-kaas en overheerlijke groene olijfolie.

Als hoofdgerecht nam Mar een tonijnsalade en ik varkenshaas in een pesto-champignonsaus, met padrón-pepers en zeezout. Allemaal om je vingers bij op te eten, zo lekker. En… uiteraard met een lekker glaasje rood erbij.

Vanmorgen ging om 07.00 uur het wekkertje. Dat is op vakantie toch altijd even een momentje van bezinning: waarom doen we dit ook alweer? Maar goed, we gingen de natuur opzoeken in het Anaga-gebergte. Hier, in het noordoosten van Tenerife, kom je in een wereld terecht die voelt alsof je teruggaat in de tijd. Het gebied staat sinds 2015 op de UNESCO-werelderfgoedlijst. En terecht!

Het is sprookjesachtig. Een mystiek nevelwoud, een van de weinige in Europa. Diepe ravijnen, de geur van nat mos en varens en vooral heel veel laurierbomen. Je hoort eigenlijk alleen je eigen voetstappen, het ritselen van de gevallen laurierbladeren en het zachte geluid van de ondergrond onder je voeten. Het pad slingert omhoog en blijft net onder de eeuwenoude vulkaanrand. Best wel pittig overigens. Vooral omdat “een mooie wandeling” in de praktijk toch verrassend vaak betekent: omhoog, omhoog en… oh ja, nóg een stukje omhoog.

Eenmaal uit het bos gekomen, word je wel beloond met een geweldig uitzicht over de ruige natuur, de valleien en helemaal tot aan de Atlantische kust. Daar vergeet je die klimmetjes dan ook weer even van.

We deden deze wandeling trouwens met een gids, die ons onderweg van alles vertelde over het leven hier in de streek. Tradities zijn hier nog altijd sterk aanwezig. Aan het einde van de wandeling maakten we tijdens een lunch kennis met allerlei lokale producten. We kregen lekkere kaas, fricandeau met mojo-saus (een soort zoete tabasco) en vervolgens een heerlijke, malse gegrilde kip. Kortom: we hadden onszelf eerst ruim 3½ uur afgemat om daarna gezellig weer nieuwe calorieën naar binnen te werken. Je moet het natuurlijk wel een beetje in balans houden.

De hele ochtend en het begin van de middag waren een bijzondere ervaring.

Je merkt na zo’n trip van ruim 3½ uur, met al dat dalen en stijgen, dat we inmiddels toch een dagje ouder zijn geworden hoor. Hier draaiden we vroeger onze hand niet voor om, maar nu hakt zo’n wandeling er toch aardig in. De benen hebben inmiddels hun eigen mening over onze vakantiekeuzes.

De rest van de middag dus maar weer lekker rustig aangedaan. Ik heb mijn plekje in de tuin maar weer opgezocht en ben lekker op mijn e-reader gekropen. Ook een vorm van topsport, maar dan voor de duim.

Zo, weer terug. Eerst wat fotootjes geüpload en geplaatst en vervolgens dit verhaal geschreven. We gaan zo lekker een borrel halen en nog wat eten in La Laguna. Kan inmiddels wel weer wat lichts in; de lunch was zwaar genoeg vanmiddag.

Morgen verplaatsen we naar het groene, landelijke binnenland van Garachico. Eens kijken of we daar iets minder sportief hoeven te doen… al vrees ik dat we onszelf inmiddels goed kennen.

Later…